4 Mayıs 2008, Florida Keys ve Key West

BUNA MUTLULUK DERLER!!!


Miami`den ciktik yol, geze geze taa Amerika`nın en güney ucuna, Küba'ya en yakın noktasına geldik.Yolda bir çok yerde mola verdik. Manzara bizi bizden aldı götürdü. Yeryuzu bu kadar güzelken acaba cennet nasıldır diye düşünüyorum.

Florida Keys, Miami'nin ucunda bulunan 14 adaya verilen isim. İrili ufaklı bu adalar 43 adet köprü ile birleştirilmiş. 130 mili bulan bu yol, muhteşem deniz manzaralarıyla saklı zevkli bir yolculuk oldu bizim için. En sevdiğim kısım en sondaki Key West oldu. İlk defa Amerika’da yapaylıktan uzak orijinal bir yer görmüş olduk. Biraz da tesellim oldu bu, Amerika'da umutszca yaptığım seyahatlarim için. Palmiye ağaçları ve envai çeşit farklı bitkileriyle, sokaklarında rahatça dolasan tavuk ve horozlarıyla, kendine has biraz viktorya bazen Küba tarzı evleriyle tam göze hitap ediyor doğrusu.

Çok onceden, 1912 yilinda Key Weste Floridadan tren varmis, bu tren suanda sadece kalintisi bulunan 7 mil uzunlugundeki kopru (7 Mile Bridge) ile baglaniyormus. Bu köprü adaları birleştiren köprülerin de en uzun olanı. Bir yanda Atlantik okyanusu diğer yanda Meksika körfezi.

7 mile bridge


Amerika'da yaptığımız seyahatlerde oteller konusunda beklentilerimi düşük tuttuğumu söylemiştim. Southernmost otelde rezervasyon yaptırmıştım 2 gece için, sonra bir gün daha Miami'ye ayırmaya karar verdik. Şükür ki otelimizde güzel çıktı, içim rahatladı.


not: Odalara hali koymamislar, isabetli bir secim



Kendimizi odaya atar atmaz kostüm değişikliği ve hemen şehri keşfe çıktık. İlk önce hemen yanımızda bulunan Southernmost beach'e gittik. Bir futbol sahasının 4de biri kadar ya var ya yok, su da pek temiz görünmüyordu. Neden sonra suda görünen kalın borulardan anladık durumu; lağım boruları direk okyanusa boşaltılıyor. Bu küçük plajı kesinlikle tavsiye etmem, yüzmek için de güneşlenmek içinde ideal değil.

Şehrin en gözde caddesi Duval Street üzerindeki irili ufaklı butikleri, hediyelik eşya satan dükkânları dolaşarak şehri gezdik. Tüm şehri bir günde gezmek mümkün, yuruyerek biraz yorucu olabilir, biz 2 saat yürüdük.






Fort Zachary park


Daha önce gidenlere sormuştum nerede denize girebiliriz diye birkaç tavsiyeleri vardı, aklımdan çıkmıştı ki karşıma Fort Zachary Taylor park tabelası geliverdi. Hemen tabelayı takip ettik ve çok hoş ve sakin bir cadde üzerinden parka doğru yürüdük. Bu caddeye köpekler alınmıyor, yolun her iki yanına da park etmek yasak, sadece o sokakta oturan sakinleri arabalarını sokabiliyor, tabi parka gidenler bu konunun dışında. Ayrıntıların belirtilmesinden maksat caddenin nezih görüntüsüdür, otomobilsiz, ortalıkta hiçbir çöp olmayan ve kuş cıvıltılarının duyulduğu ruh dinlendirici bir sokak. Minik bir ücret karşılığında ağaçların altında, deniz manzaralı bir piknik alanı size bedava veriliyor. İsteyen denize giriyor isteyen kitabini okuyor. O kadar güzeldi ki su dayanamadım. Birçok plajda olduğu gibi açılmak yasak. Ama kumsalda yürümek ve sadece dalgaların sesiyle uzaklara dalmak bile yetiyor bazen. Bisiklet turu yapmadığım için çok pişmanım. 2 saati bulan yürüyüşümüz ardından oteldeki minik balkonumuzda çayımızı içtik ve şişmiş ayaklarımıza bakmadan ertesi gün planları yaptık.

Küçük yerlerin getirdiği o samimiyet ada halkında da görülüyor. Hani o bizim çoktan kaybettiğimiz içtenliği arıyor gözler üçük beldelerde. Buralara zatne pek uğramamış o duygu, yine de filmlerde gördüğümüz herkesin herkesi tanıdığı ve merhabalaştığı durum var. Hatta yoldan gelene gecene bile laf atan, hal hatır soranlar var. Ben de bundan nasibimi aldım, Key westli yaşlı adam "Bu kadr güzel olmak zorunda değilsin" diye bağırdı arkamdan. Kadın ruhu heryerde aynı, iltifata bayılıyoruz.

3 Mayıs 2008 Miami, Florida

3 Mayıs 2008 Miami, Florida
Küçükken oyuncakçıların önünden geçermişiz, annem onumu kapatırmış görmeyim diye. Israrla almak istermişim. Sanırım simdi de tatil rehberlerini saklıyorlar gezi kolik kızlarından. Babam hep şöyle der “ Kızım! Senin her istediğin oluyor, her duan gerçekleşiyor bazen geç de olsa!”Bu defa pek de geç olmadı hâlbuki. Gecen yılın basında sanırım haberdar oldum Key West diye bir yer olduğundan. Nasıl oldu da duymadım yâda dikkatimi çekmedi bilmiyorum. Ama son bir yıldır hep aklimi kurcaladı durdu. Bu yıl da özlem gidermek için geri gelmişken Miami’ye uğramazsak ayıp olur dedim. Rotamızı Miami, Florida Keys (Key Largo, Marathon, Islamorada ve Keywest), sonra Miami’e dönüş ve oradan Las Vegas’a yönlendirdik. Aslında rehber benim ama nezaket gereği onlarında fikirlerini alıyorum bazen. Yediğimiz içtiğimiz de dâhil anlatalım neler gördük neler yasadık.


Continental Airlines ile daha önce Texas’a uçtuğum için ben de iyi bir intiba bırakmıştı. Miami’ye de onu tercih edelim de geniş koltuk rahat uçuş yaşayalım dedik ama şansımıza minik bir uçak cıktı. Yâda evdeki hesap çarsıya uymadı. 3,5 saat denmesine rağmen 2 saatte getirdi pilot, bizdeki sevinç görülmeye değerdi. Şehirde otel ayarlayıp kısıtlanmak istemedim ama navigasyon sistemimizin azizliğine uğrayıp defalarca yol aradık. Neyse ki varabildik akşamüstü otelimize. Ucuz olsun nasılsa gece kalacağız diye RedRoofInn’i tercih ettim. Nasılsa kahve makinesi ve mini bar dışında diğer otellerden pek bir eksiği yok ($89 değişmez rakamdır, vergi ile $100 bulur, 2 tane çift kişilik yataklı bir oda için). Aksam ustu hem şehri bir gezelim hem de gün batımını görelim diye Miami Beach tarafına gittik. Miami Beach çok uzun bir plaj ve birçok uzantısı var. Aksam ustu diye herkes çekilmiş bir tarafa. Sadece azimli sporseverler ve biz kaldık gün batımını seyretmek için.



Ege ve Akdeniz kıyılarını görmüş Türklere Miami'yi beğendirmek biraz zordur tabi. Kumsalı çok alımlı değilse de buradakilerin pek taktığı yok. Zira yüzen çok kişi yok. Genellikle güneşleniyorlar, spor klüpleri de dalış ve sörf yapıyorlar.


Miami’nin gözümü okşayan en güzel görüntüsü palmiye ağaçları şüphesiz. Gözümüzün alıştığından daha uzun ve gövdesi betonumsu bu ağaçlar sıralanmış yollarda hoş geldiniz der gibiydi. Aksam sefamız çok uzun sürmedi ve otele döndük. Yarin uzunca bir yolumuz var önümüzde.

Pennsylvania

Tekirdag

Şu tarihi metropolde haftaiçinin depoladığım yoğunluğu ve sorumluluğun ağırlığını ancak haftasonları kaçarak biraz hafifletebiliyorum. Şükür ki, İstanbul sapa biryer sayılmaz birçok şehre cok yakın. En sevdiğim kaçış yerlerinden biri de Tekirdağ ve Edirne. Tekirdağ 1 saat, Edirne ise 2.5 saati buluyor yollar açık olduğunda. Hicbiryere gitmesem sahilde bir çay içsem günbatımını izlesem bile beynimi boşaltmak için yetiyor.



Günebakan güzeller, Aycicekleri!



En güzel çay keyiflerimi yaptığım balkon. Kardeşlerimle en güzel gece sohbetlerimizi burada yapardık. Hey gidi günler hey!

Longwood Gardens ve Swarthmore College

Haftasonu canım/ız sıkıldı, hep aynı yerlere gitmekten de bıkmıştım. 5000 mil gelmişim New Jersey'e yerimde durmak için mi, ASLA! Kızların beynini gıdıklıyorum illa gidelim biryerlere, yerinde sayan kokuşur değil mi? En sonunda ikna oluyorlar, beyaz bayraklar çekiliyor. Öyle ki nereye gideceğiz diye sormuyorlar bile. Sizi güzel biryere götürüyorum diyorum, çaresiz gülümsüyorlar. En yakın kapılardan biri Pennsylvania. Tabiki bu eyaletin de bize yakın olan kısmını seçiyoruz. Swartmore College gözüme çarpıyor, gidip görim istiyorum, biraz da maceara olsun sürpriz olsun.


Yaklaşık bir saat araba sürdükten sonra yolları dar ve ağaçlı yemyeşil bir kampüs buluyoruz karşımızda. Keşke diyoruz burada okusaymışız, eski binalar ve baharın tüm aldatıcı güzellikleri, şehrin çok uzağındaki bu üniversiteyi bize cazip hale getiriyor biranda. Gül bahçeleri, arabaların girmediği yemyeşil çayırlar, ağaçların altında çay içilesi banklar adeta kampüs değil de tatildeymiş hissi evriyor insana. Kampüsün orta yerindeki kilise ise henuz birkac yiloncesine kadar dini egitim veren katolik okul oldugunu fısıldıyıveriyor.

Hele kampüsün en güzel yerindeki mini anfitiyatro, birde içindeki minik konser, bana "bu kadari haksızlık, New york'un gökdelen dersliklerinden sonra bunu kaldıramam" dedirtiyor en sonunda. Çimenlerin önünde mest oluyoruz. Buranın büyüsüne kapılıp fazla zaman kaybetmeden Longwood Gardens'a doğru yola çıkıyoruz.


New york'un göbeğindeki Brooklyn Botanic Garden dururken illa uzak olana Pennsylvania'dakine geldik. Bu benim ilk yaptığım tuhaflık değildi elbet. Yakın olduğundan mıdır yoksa hep yanlış sezonu seçtiğimden midir daha bir defa çiçeklerle göremedim bu bahçeyi. Longwood Gardens çok güzel bir bahçe, içinde envai çeşit çiçek, ağaç ve havuz var. Yapay minik göletlerin yanında oturup kitabınızı okuyabilirsiniz.

Bazı akşamlar düzenlenen, İngiliz Kraliyet tarzında inşaa edilmiş bahçelerdeki müzik eşliğindeki fıskiye gösterisini izleyebilirsiniz.


Çiçek tarhlarının yanlarında günbatımını izlemek yada dinlenmek için bankalr koyulmuş. Keşke daha çok zamanımız olsaydı da tadına varabilseydik bu güzelliğin. Beğendiğiniz çiçeklerin tohumlarını da almaları için müşteriler için satış mağazası mevcut. Fiyatları parmak ısırtsada alıveriş yapanların çokluğu beni şaşırttı.



Günbatımında başlayan klasik müzikli fıskiye gösterisi yağmura rağmen rağbet gördü. Sonların doğru artık gitme vakti gelmişti. Çok zevkli bir geziydi katıımcıların kulakları çınlasın!

Celtic konserinden bir kare, muzisyenler bir harikaydi!


Gitmek isteyenler için:
Araba şart
Öğrenci olsanız bile 20 yaş üstüne $14.
Rahat kıyafetler ve ayakkabı tercih edilmeli.
Güneş koruyucu ve gözlüğü gerekebilir.
Takvime bakılıp gidilmesi şiddetle tavsiye edilir zira çok güzel konserler oluyor. bilet fiyatına dahil.

pocono mountain/dağı ve bushkill falls/şelaleleri, 2007 Haziran

I CANNOT BEAR TO LEAVE BEAR MOUNTAIN!!!

Öğrencilik yıllarımda (sanki çok uzak günlermiş gibi geldi biran halbuki sadece 9 ay olmu, AAAA çok olmuş ama)haftaiçi ders aralarında şehrin heryanını gezdiğim yetmezmiş gibi haftasonları da evde durmamak için çeşitli geziler üretirdim. Malesef, Amerika'da parasız gezmek mümkün değil. Hani bir simit çay ile kızkulesi manzarası yok ki insanın ruhu açılsın, illa 50 mil araba ile gidip birde park parası, ormana giriş parası vereceksin ki bir piknik yapabilesin. Ekonomik yaşam şartlarının zorlukları bile özgür ruhuma gem vuramamış, şimdi daha iyi anlıyorum.


Böyle günlerden birinde ailecek en yakın sayılabilecek Pocono Mountaion'a gittik. Kışın New Jersey'deki en gözde kayak merkezlerinden olan bu dağ, kışın da su parkı ile turistleri çekiyor. Ama biz manzarası ve bol oksijeni ile yetinmekle kaldık. Hemen ardından yakındaki Bushkill Falls şelalelerine gittik.



Gitmeden önce şelaleler hakkında bilgi almak için bakınırken bu şelalelerin özel işletmeye ait olduğunu gördüm ve biraz şaşırdım. Bizim mantığımıza göre akarsular devletlerin bile tekelinde olmaz, yada bana öyle geliyor. Şelalelerin işletilmesi de bir aile tarafından üstlenilmiş. Özel olduğu için giriş ücreti de $9. Girişte minik bir doğal yaşam müzesi karşılıyor ziyaretçileri. Bear Mountain içinde bulunan bu doğal parkta yaşayan hayvanların minyatürlerini yapmışlar ve küçük bir bilgi mahiyetinde girenlerin seyrine sunuyorlar.



Bu isimi duyunca çok gülmüştük annemle. Hatta "Aaaa burada hangi Bush`un ayağı kaymış da burada olmuş" diye espiriler yaparak kardeşimin yüzünün tarifsiz bir ifadeye bürünmesine neden olduk. İsmi Almanca ve "dağların arasından gelen su" anlamına geliyormuş. Bir dağın hemen hemen her vadisinde bir şelale olabilir mi? Allah Amerika'ya paradan başka birçok güzellik vermiş anlıyorum. Şelaleri gezmek için elimize bir harita veriyorlar başlıyoruz gezmeye.

Şelalelerin hepsi şekil itibariyle ilham aldığı şeylerle isimlendirilmiş.





Not: bear(katlanmak ve aynı zamanda ayı anlamına geliyor)